Umowa deweloperska jest umową nazwaną, szczegółowo uregulowaną w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Jej celem jest zabezpieczenie interesów nabywcy w sytuacji, gdy przedmiotem zobowiązania jest nieruchomość, która w chwili zawierania umowy najczęściej nie została jeszcze wybudowana. Z uwagi na wagę skutków prawnych umowa ta musi zostać zawarta w formie aktu notarialnego, pod rygorem nieważności.
Jednym z kluczowych mechanizmów ochronnych przewidzianych w ustawie jest obowiązek stosowania mieszkaniowego rachunku powierniczego. Rachunek otwarty umożliwia wypłatę środków deweloperowi zgodnie z postępem prac, natomiast rachunek zamknięty zapewnia wyższy poziom bezpieczeństwa, ponieważ środki są przekazywane dopiero po przeniesieniu prawa własności na nabywcę. Wybór rodzaju rachunku ma istotne znaczenie dla rozkładu ryzyka pomiędzy stronami.
Szczególnej uwagi wymaga treść postanowień dotyczących ceny, powierzchni lokalu oraz standardu wykończenia. Umowa powinna jednoznacznie określać cenę lub sposób jej obliczenia, metodę pomiaru powierzchni oraz zakres prac objętych ceną. Niedookreślone lub blankietowe zapisy w tym zakresie są częstym źródłem sporów i mogą naruszać interes nabywcy.
Istotnym elementem umowy są również regulacje dotyczące kosztów eksploatacyjnych. Umowa powinna precyzyjnie wskazywać moment, od którego nabywca ponosi koszty utrzymania lokalu oraz nieruchomości wspólnej. Przerzucanie na nabywcę kosztów przed przeniesieniem prawa własności może budzić wątpliwości co do zgodności z ustawą deweloperską.
Ustawa przyznaje nabywcy szerokie uprawnienia w zakresie odstąpienia od umowy, w szczególności w przypadku braku elementów obligatoryjnych, niezgodności treści umowy z prospektem informacyjnym, niedostarczenia prospektu lub opóźnienia w przeniesieniu własności. Prawo odstąpienia przysługuje również w razie stwierdzenia w umowie klauzul niedozwolonych, jednak jego skuteczne wykonanie wymaga zachowania określonych terminów i formy.
Charakter zobowiązań stron umowy deweloperskiej jest asymetryczny. Zobowiązanie nabywcy ma charakter pieniężny, natomiast zobowiązanie dewelopera – niepieniężny. Skutkuje to tym, że odpowiedzialność dewelopera realizowana jest przede wszystkim poprzez kary umowne, podczas gdy nabywca ponosi konsekwencje opóźnień w płatnościach w postaci odsetek. Wysokość i konstrukcja kar umownych powinny być każdorazowo oceniane pod kątem zachowania równowagi kontraktowej.
Choć umowa rezerwacyjna nie jest objęta reżimem ustawy deweloperskiej w takim samym zakresie jak umowa deweloperska, również może generować istotne skutki prawne i finansowe. Z tego względu także ona powinna zostać poddana analizie prawnej przed jej podpisaniem.
Podsumowując, mimo wzmocnionej ochrony ustawowej, umowa deweloperska pozostaje dokumentem wymagającym starannej i świadomej analizy. Weryfikacja jej treści przed podpisaniem pozwala zidentyfikować ryzyka prawne oraz zabezpieczyć interes nabywcy na etapie, na którym możliwe są jeszcze negocjacje i zmiany postanowień umownych.